Huta Engelsberg - Szwecja jest znana z produkcji wysokiej jakości stali. W XVII i XVIII wieku była głównym mocarstwem w przemyśle stalowym. Obiekt w Engelsbergu jest najlepiej zachowaną hutą produkującą żelazo. Jest umieszczony na liście zabytków UNESCO. Położony 49 km od Vasteras. Huta stanowi unikalny przykład dobrze zachowanego do dnia dzisiejszego zakładu metalurgicznego z pomieszczeniami fabrycznymi z XVIII i XIX wieku. Znajdują się tu maszyny i urządzenia techniczne, budynki administracji i zabudowania mieszkalne. Już w średniowieczu zajmowano się tutaj żelazem. Na początku górale z Stalback eksploatowali piece leżące pomiędzy jeziorami Snyten i Ameningen. W roku 1681 prezes sądu P.L. Gyllenhook założył stalownię na wysepce o długości 850 metrów. Energia wodna, bliskość do kopalni rudy Norberg i ogromne zasoby drewna potrzebnego do produkcji węgla drzewnego zdecydowały o budowie stalowni. W roku 1779 wzniesiono wielki piec, który pozostał do dzisiaj. Avesta Jernverk AB wykupiła stalownię w roku 1916 i już w 1919 zamknęła ją. Dzięki zaangażowaniu konsula generalnego Axela Axelsson-Johnsona i jego następców zachowano obiekt i atmosferę minionej epoki. Stalownia udostępniona jest do zwiedzania latem.

Vasby Kungsgard (Kungsgarden koło Sali) -  Dobra królewskie, które zostały zamienione w muzeum w roku 1946. Pierwsze wzmianki o Kungsgarden pochodzą z roku 1540. Tutaj otrzymywali zakwaterowanie najdostojniejsi goście przybywający z królewskiego miasta po to, aby zwiedzić kopalnię w okresie jej największej świetności. Jednym z nich był Gustaw Waza, któremu posiadłość zawdzięcza prawdopodobnie swoja królewską nazwę. Jak głosi legenda, to tutaj Gustaw II Adolf spotkał wielką miłość swoich młodzieńczych lat, damę dworu Ebbę Brahe. Stąd również czerpał inspiracje do pisanych do niej płomiennych listów miłosnych. Obecnie w muzeum zobaczyć można apartament z przełomu wieków, unikatową kolekcję broni, a także działy poświęcone takim tematom jak pojazdy. rolnictwo, rybołówstwo, srebro, len oraz tekstylia. Muzeum czynne w dni powszednie przez cały rok, w okresie od czerwca do sierpnia również w niedziele.

Kurhan króla Anunda (okolice Västeras) – Anundshog. Jest to największy kurhan w Szwecji. Królewski kopiec grobowy króla Brota-Anunda wysoki na 14 metrów, o średnicy 60 metrów. Obok niego rozmieszczone są wielkie głazy tworzące kształt łodzi. Obok właściwego kurhanu jest kilka mniejszych, kiedyś był to ośrodek życia Wikingów.

Zamek Tido (Vasteras) – Bajeczny zamek z otaczającymi go zabudowaniami powstał, jak wiele innych na zlecenie Axela Oxenstierny. Powstał w latach 1620-42. Pod koniec budową kierowali najwybitniejsi ówcześni architekci – Simon de la Vallée i Nicodemus Tessin senior. Jeden z najzręczniejszych kamieniarzy tamtego okresu – Heinrich Blume, odpowiadał za ozdobienie portali, schodów i wykończenia. Z zewnątrz zamek wygląda w zasadzie tak, jak za czasów Oxenstierny, ale sporo się również zachowało z siedemnastowiecznego wystroju, np. wystawna Sala Rycerska i wspaniałe drzwi z intarsjami to osobne dzieła sztuki. Ród Oxenstiernów był właścicielem zamku przez 200 lat, po czym sprzedał go w latach czterdziestych XIX w. Przez krótki czas panem na zamku był Charles Emil Hagdahl – "ojciec sztuki gotowania". W 1890 roku Tido przeszedł w drodze kupna w ręce rodu von Schinkel, który nadal mieszka w zamku i korzysta z nieruchomości. Na przestrzeni lat rodzina Schinkel stworzyła okazałe muzeum zabawek ze zbiorami od XVIII wieku, które dziś liczy ponad trzy tysiące eksponatów. Latem muzeum zabawek jest otwarte, a przewodnik dziennie oprowadza po reprezentacyjnym piętrze zamku. Można posłuchać wtedy historii o chłopcu imieniem Dohna, który mając zaledwie 4 lata zaginął w zamku pod koniec XVIII wieku i nigdy się nie odnalazł. Ale słychać go od czasu do czasu…

Kościół Św. Trójcy (Arboga) – Był kiedyś kościołem przyklasztornym, należącym do franciszkanów. Gustaw Waza zlikwidował klasztor w 1527, a kościołowi nadał rangę kościoła miejskiego. Freski w południowej części budynku, namalowane w XV wieku, jako jedyne w Skandynawii przedstawiają żywot świętego Franciszka. Mosiężne żyrandole, wykonane prawdopodobnie w północnych Niemczech są największymi w Szwecji. Ambona z roku 1736 to dzieło nadwornego rzeźbiarza – Burcharda Prechta. Kościół jest otwarty codziennie. Na miejscu dostępne są broszury informacyjne w różnych językach.